*** ช่วงนี้มีนิยายที่ถูกนำไปสร้างเป็นละคร / ซีรีส์ / หนัง อะไรบ้าง คลิกดูที่นี่เลยค่ะ / สำหรับใครที่อยากอ่านนิยาย แต่ไม่รู้จะอ่านเรื่องอะไรดี เรามีฟังก์ชั่นสุ่มนิยายให้ด้วยนะคะ คลิกเลย! ***

นี่เป็นเรื่อง(รัก)ของเจมส์ – ติยากร

“เป็นอะไร” “หิวค่ะ” “หึ” คนตัวโตหลุดหัวเราะ มือหนาทัดผมนุ่มกับหูเล็กแล้วเอ่ยทีเล่นทีจริงว่า “หนูเป็นผู้หญิงคนแรกเลยที่สนใจของกินแทนที่จะสนใจฉัน” “แล้วปกติคุณคุยเรื่องอะไรกับผู้หญิงคนอื่นคะ” “ไม่เคยคุยหรอก มีแต่…” เขากระซิบด้วยคำพูดห่ามๆ เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา มือเล็กที่เกาะอยู่บนบ่าแกร่ง เลื่อนมากอบกุมใบหน้าคมคาย


# , , , , ,

ฝากรักไว้กับพฤษภา – ติยากร

“ตอนเย็นกลับมาทำอะไรให้ผมกินด้วย” “…” “ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่าภา” “ฉันเรียนหมอตามที่เขาต้องการ แต่เขาดันตาย และลูกชายของเขาก็รับหน้าที่บีบบังคับฉันต่อ รู้ไหมสิ่งแรกที่เขาทำคืออะไร” “ให้คุณแต่งงานกับผม” “ใช่ ฉันต้องแต่งงานกับคุณ”


# , , , , , ,

ความรักของคุณมารี – ติยากร

คุณไม่จำเป็นต้องเป็นรักแรกของผม ขอแค่คุณเป็นรักสุดท้ายที่จะคอยอยู่เคียงข้างผมตลอดไปก็พอ “ผมเข้ามานอนอยู่ในห้องได้ยังไง” ชายหนุ่มถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง ไม่รู้เคลิ้มหลับไปตอนไหนเหมือนกัน “ฉันอุ้มคุณขึ้นมาเอง เก่งไหมล่ะ” คนตัวเล็กยักคิ้วด้วยท่าทางอวดดีส่งให้ ส่วนเขาหลุดขำ


# , , , , ,

วายร้ายระดับสิบ – ติยากร

“มองผม สมองของคุณคงไม่ได้เน่าอยู่กับเตกีล่าที่คุณตอกลงไปเหมือนน้ำเปล่าหรอกใช่ไหม” มือหนาดึงติ่งหูของเธอเบาๆ ตากลมเลยกะพริบเหมือนตั้งสติ “ตา มองผมที่ตา” เธอมองตาสีเข้มอุ่นจนร้อนของเขา แทบทนจ้องมากกว่าสิบวินาทีไม่ได้ “จำได้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร”


# , , , , , ,

คนรักของสายฟ้า (ซีรีส์ชุดคนนี้ที่รัก ลำดับที่ 1) – ติยากร

มิ่งฟ้าเคยเจอเขามาก่อน ผู้ชายหื่นขึ้นตาที่ปล้ำจูบเธอในห้องน้ำโกโรโกโสโดยไม่สนสภาพมอมแมมเหมือนลูกหมาตกน้ำของเธอ ปล้นจูบแรกไปยังพอว่า แต่ ไอ้หนุ่มสายฟ้า คนนี้ยังกล้าขโมยความรู้สึกที่เรียกว่ารักแรกของเธอไปด้วย เจอกันอีกรอบ คิดว่าเธอจะยอมให้เขาจับกินเป็นกระต่ายเนื้อหวานหรือไง อย่าคิดว่าผู้ที่ถูกล่าจะเป็นเธอสิ ไม่เคยได้ยินเหรอว่า ‘อ่อยมาอ่อยกลับไม่โกงนะ’


# , , , , , , , ,

รักเธอยืนหนึ่ง – ติยากร

ใครจะเชื่อล่ะว่า ผู้ชายอย่างมาร์ค หรือหวางลู่เจ๋อจะถูกโจรกระจอกไล่บี้จนตกที่นั่งลำบาก นอกจากจะกลิ้งตกเขาเลียนแบบลูกข่างทั้งๆ ที่โคตรเมาแล้ว แขนของชายหนุ่มยังหัก พอเขาได้สติกลับคืนมา มาร์คจึงได้พบกับเธอ คนที่แบกเขาขึ้นหลังได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า


# , , , , , ,

อนุบาลพาเพลิน – ติยากร

“คุณชื่ออะไร” ร่างสูงหยุดชะงัก หน้าคมคายเงยขึ้นมาสบกับตากลมแล้วมีท่าทาง…ลังเล ไม่นานมือหนาก็คว้ามือขาวไปแบออก ปลายนิ้ววาดตัวอักษร ‘X’ บนนั้นก่อนจะปล่อย “เอ็กซ์?” ชายหนุ่มไม่ตอบเพียงยิ้มเบาบางไร้ความหมาย ไม่ได้ยอมรับ และไม่ได้ปฏิเสธ “คุณโกหกฉันหรือเปล่า” “ผมเลือกที่จะไม่พูดมากกว่าจะโกหก” “ฟืนจะหมดแล้ว เดี๋ยวผมออกไปผ่าสักหน่อย วันนี้อากาศหนาวกว่าปกติ คุณอยู่ในนี้ไม่ต้องออกไปไหน”


# , , , , ,

เรามารักกันไหม (baby,i’m crazy about you) – ติยากร

ใครๆ ก็บอกเขาคือเอลฟ์แห่งวิศวฯ เครื่องกล เอลฟ์มีดีที่หน้าตาจริงไหม อันนั้นเขาไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คำว่าเอลฟ์เหมาะกับหน้าตากึ่งหล่อกึ่งสวยของอาทิตย์เท่านั้น นิสัยเขาของดันเหมือนอสุรกายในนิทานหลอกเด็กก่อนนอนเสียมากกว่า ส่วนเธอ ใครๆก็บอกเหมือนตุ๊กตาฝรั่ง ฉายาแอนนาเบลล์ แต่เป็นตุ๊กตาปีศาจ การได้รับฉายานี้มา กิติศัพท์ย่อมไม่ใช่ไก่กาหรือบีบคอให้คนเรียก


# , , , , , , ,

Baby,I’m addicted to you (พีรัช) – ติยากร

ไอ้เถื่อนฉายาเดือนนิติ(บวกเดือนมหาวิทยาลัย) พีรัช สกุลตลาผู้ใช้กำปั้นคุยแทนปากถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องและต้องให้ย้ำมากกว่าหนึ่งรอบ เขาไม่ชอบคนที่สิงอยู่ในร่างลิงและมักจะหงุดหงิดง่ายเสมอถ้าต้องยุ่งกับคนประเภทนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคนถึงวอนเข้ามาหามือเท้าของเขาขนาดนั้น แต่แล้วคนบางคนก็วอน(หัวใจ?)เข้าหาเรื่องเขาจนได้ ตาณ วิศวฯ ภาคอินเตอร์ สาวทรงเสน่ห์ต่อคนทั้งสองเพศผู้มุ่งมั่นที่จะเต๊าะเขาให้จงได้


# , , , , , ,

Baby,I fall in love with you (พีรดลย์) – ติยากร

ปีหนึ่ง เธอเจอเขาครั้งแรกที่นั่น ตึกคณะแพทย์ สูง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มมีน้ำหนัก ใบหน้าลงตัว ชุดนักศึกษาถูกระเบียบแต่กลับไม่ดูจืดชืดบนกายแกร่ง แก้มมีลักยิ้มทันทีที่เผยรอยยิ้มนิดๆ นั่น นัยน์ตาสีประหลาดของความเป็นลูกครึ่ง เหงื่อไหลอาบแต่ดันเซ็กซี่ มีช่วงวินาทีหนึ่งเขามองมาที่เธอ หญิงสาวร่างกายเหมือนถูกไฟช็อตรุนแรง


# , , , , , ,

ไดนาดิน – ติยากร

หากโลกนี้มีแวมไพร์ มีมนุษย์หมาป่า มีวิหคไฟ ก็ไม่แปลกที่จะมีมนุษย์กึ่งมังกร “เธอเป็นใครกันแน่” “ตอบ!” เสียงนั้นแทบกลายเป็นเสียงตะโกนและความบ้าคลั่ง ร่างสูงกระโจนทีเดียวก็ถึงร่างเล็ก มือหนาเอื้อมออกไปคว้าลำคอขาว การโถมเข้าใส่ของเขาทำให้หลังเล็กกระแทกกับผนังบ้านผุผังในสถานที่รกร้างที่เขาเลือกโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเล็กไม่เปลี่ยนสักนิด วินาทีนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง “เด็กน้อยที่น่าสงสาร”


# , , , , , ,